Part 6.

Drzwi windy rozsunęły się, a Cassie, trzymając w rękach ciężkie torby wypełnione zakupami, ruszyła w kierunku drzwi wejściowych do jej mieszkania. Rozejrzała się wokół i zauważywszy schodzącą po schodach panią Elizabeth, uśmiechnęła się. O jej sąsiadce mimo nie najmłodszego wieku można było powiedzieć, że kwitnie. Siwe włosy spięła w koka na czubku głowy, a na siebie założyła kwiecistą koszulę i czarne proste spodnie, ale co najważniejsze na jej twarzy widniał szeroki uśmiech.

- Dzień dobry, pani!

- O, dzień dobry, dzień dobry, Cassie. Co za szczęście. Właśnie się do ciebie wybierałam i miałam nadzieję, że cię zastanę.

- Serdecznie do siebie zapraszam, tylko otworzę drzwi. - powiedziała Cassie, po czym sięgnęła do torebki przewieszonej przez ramię w celu znalezienia kluczy. Znalazłszy to, czego szukała, otworzyła zamek do drzwi i, przepuściwszy starszą kobietę w drzwiach, weszła do środka.

- Proszę, niech pani wchodzi dalej i nie ściąga butów. Tutaj już jest brudno, więc nic się nie stanie -  powiedziała blondynka, idąc w kierunku salonu połączonego z kuchnią. Odłożyła papierowe torby na wyspę znajdującą się po środku części "kuchennej", po czym podniosła wzrok i spojrzała na stojącą wciąż w progu salonu kobietę.

- Dawno tutaj nie byłam i widzę, że nastąpiło wiele zmian - odpowiedziała pani Elizabeth, rozglądając się po pomieszczeniu, które urządzone było w nowoczesnym stylu. Gdy wchodziło się do salonu w oczy rzucała się ściana zrobiona cała ze szkła, przez którą można było zobaczyć Północny Londyn. Prostopadle do niej mniej więcej na środku pomieszczenia stał biały skórzany narożnik, a tuż przed nim leżał biały puchaty dywan i stolik ze szklanym blatem. Na przeciwległej ścianie wisiał telewizor, pod którym znajdował się chromowany kominek. Za narożnikiem znajdowała się część kuchenna z wyspą po środku, przy której stały dwa wysokie krzesła, urządzona w czerni i bieli. Ogólnie całe pomieszczenie było urządzone w czarnym i białym kolorze, z ciemnymi panelami i białymi ścianami, a tylko dodatki były czerwone, dodając trochę koloru wnętrzu.

- Proszę usiąść na kanapie. Jest najwygodniejsza - rzekła Cassie, uśmiechając się do kobiety. - Może się czegoś pani napije?

- Cassie, dziecko siadaj tutaj koło mnie. Dziękuję ci, ale przed chwilą wypiłam kubek kawy.

Brunetka uśmiechnęła się, po czym zajęła miejsce na kanapie niedaleko pani Elizabeth. Kobieta ta nie była dla Cassie kimś szczególnie bliskim, ale od czasu do czasu lubiła z nią porozmawiać.

- Jak pani zdrowie? Co tam u pani słychać?

Kobieta machnęła lekceważąco dłonie, uśmiechnąwszy się do Cassie.

- To samo co miesiąc temu. Zdrowie jakie jest, takie jest. U mnie nic ciekawego się nie dzieje, lepiej opowiadaj, co tam u ciebie.

Blondynka nieco się speszyła, gdyż pani Elizabeth nigdy tak nie odpowiadała i nie namawiała jej do opowiadania o sobie. Zazwyczaj ich rozmowy polegały na tym, że pani Elizabeth opowiadała o swoim życiu, o historiach związanych z jej mężem, których Cassie uwielbiała słuchać.

- Emmm.. pracuję, wie pani jak to jest - odpowiedziała blondynka wymijająco, wbijając się w miękkie oparcie kanapy.

- Kochanie, nie możesz tylko myśleć o pracy. Poza nią też trzeba umieć żyć.

- To nie tak, po prostu.. ja. - wzruszyła ramionami, nie wiedząc, co powiedzieć.

- A co tam u twojego chłopaka?

Nie wiedziała dlaczego, ale przed jej oczami pojawił się Harry, a jej serce przyśpieszyło i zaczęło tak mocno bić, że miała wrażenie, że siedząca obok kobieta jest w stanie je usłyszeć. Od spotkania w parku, a następnie wizyty w McDonald's minęły już dwa tygodnie, a w ciągu nich zdołali spotkać się ani razu, gdyż obydwoje byli w rozjeździe - Harry wyleciał do Stanów, a ona podróżowała po krajach Europy, uczęszczając w pokazach mody. Kontaktowali się jedynie przez krótkie smsy, w których pisali gdzie są, co robią. Przez różne strefy czasowe nie mogli pozwolić sobie na więcej. Niestety nie miała takiego szczęścia  w związku ze Steve'm, który przylatywał do niej prawie w każdej wolnej chwili, gdyż jego nie obchodziły koszty jego wycieczek, ponieważ wciąż był na utrzymaniu ojca.

- Wszystko dobrze... tak sądzę... znaczy tak jest - rzekła, wzruszając ramionami, a następnie spuściła głowę i zaczęła bawić się swoimi paznokciami.

- Wiesz, Cassie. Zanim poznałam mojego świętej pamięci męża, byłam  w związku z innym chłopakiem. Zakochałam się w nim. Na początku było naprawdę mi z nim dobrze, ale z biegiem czasu moje uczucie, zamiast rosnąć, słabło. Ten związek zaczął mnie męczyć, więc powiedziałam stop i się z nim rozstałam. Nie da się być z kimś, kogo się nie kocha.

- Czy pani..- zaczęła, ale przerwała, gdy w mieszkaniu rozniósł się dzwonek telefonu. - Bardzo panią przepraszam, ale zapomniałam, że mam dzisiaj sesję, naprawdę przepraszam. 

 ***

Cassie wyszła pośpiesznie z samochodu i trzasnęła drzwiami trochę za mocno, gdyż przechodzący obok ludzi spoglądnęli na nią dziwnie. Zamknęła zamki w samochodzie i nerwowo zerkając na zegarek na jej ręce, ruszyła szybkim krokiem przed siebie. Była spóźniona już prawie 30 minut przez korki i przez własne roztargnienie, gdyż trzy razy krążyła pomiędzy samochodem, a swoim mieszkaniem. Najpierw zapomniała wziąć telefonu, a wracając się po niego, zostawiła w przedpokoju klucze do auta. Później gdy wsiadła do samochodu już z telefonem i z kluczami, zdała sobie sprawę, że nie wzięła potrzebnych jej dokumentów. 

Była zdenerwowana jak nigdy dotąd i sama nie była pewna dlaczego. Nie wiedziała, czy to z powodu tego, że okłamała panią Elizabeth o rzekomej sesji, czy dlatego, że właśnie szła spotkać się z Harrym. Jej serce biło strasznie mocno, a jej dłonie nadzwyczajnie mocno się pociły. W dodatku buty, które założyła nie pozwalały jej szybko iść, a fakt, że i tak była już spóźniona, dołował ją jeszcze bardziej. W końcu, o mały włos nie wywalając się dwa razy na chodnik, dotarła do małej kawiarenki znajdującej się w jednej z małych uliczek Londynu.

***

Harry wybrał stolik znajdujący się w kącie malutkiej kawiarenki, żeby mieć jak najwięcej prywatności. Czuł się nieco skrępowany, gdyż stojąca za ladą kobieta niemal pożerała go wzrokiem. Odkąd tutaj przyszedł, prawie w ogóle nie spuszczała z niego wzroku. Dopiero, gdy podszedł do lady, żeby zamówić kubek kawy z mlekiem, nieco się speszyła i na chwilę spuściła wzrok. Niestety nie trwało to długo. 

Przekręcił się delikatnie na krześle, gdyż nie należało ono do najwygodniejszych. Zaczął się już poważnie zastanawiać, czy Cassie w ogóle przyjdzie, gdyż spóźniała się już około 25 minut. Przez cały czas pobytu w Stanach o niej myślał, przerażając momentami samego siebie. Jego przyjaciele śmiali się z niego, gdy niekontrolowanie uśmiechał się, odpisując na smsy od brunetki. Zastukał palcami w stolik, wybijając nieokreślony rytm, po czym, wciąż czując na sobie obleśny wzrok kobiety, spojrzał na nią i przez dłuższą chwilę obydwoje nie spuszczali z siebie wzroku. Dopiero po chwili kobieta wyraźnie się zawstydziła i pośpiesznie weszła do jakiegoś pomieszczenia przez drzwi z napisem "Wstęp tylko dla personelu". Harry tryumfalnie uśmiechnął się. 

Nagle drzwi do kawiarenki otworzyły się, a do środka wpadła zdyszana Cassie. Mimo to, według Harrego wyglądała pięknie ubrana w ciemną kwiecistą sukienkę, skórzaną ramoneskę i czarne buty na platformie. Natychmiastowo wstał z krzesła i szeroko się uśmiechając, ruszył w kierunku Cassie. 

__________________________________________

No i mamy część 6, co o niej myślicie?

PRZEPRASZAM, ale jestem tak leniwą osobą, że nawet nie chce mi się czytać tego rozdziału i poprawiać ewentualne błędy. Wybaczycie?

Co tu będę się rozpisywać. Mam nadzieję, że wam się spodoba i, że każdy kto przeczyta, zostawi po sobie komentarz.

CZYTASZ=KOMENTUJESZ=MOTYWUJESZ

Part 5.

Jej skulona na ławce sylwetka była widoczna tylko i wyłącznie dzięki światłu, które dawała podświetlana na zimny biały kolor fontanna. Jej długie brązowe włosy rozwiewał na wszystkie strony wiatr. Wcześniej próbowała je odgarniać, gdyż wpadały na  jej twarz, ale gdy po którymś z kolei razie nie dłużej niż sekundę później ponownie rozwiewał je wiatr, przestała zwracać na nie uwagę. Nie płakała. Jej policzki zdążyły już całkowicie wyschnąć, a jedynym śladem po łzach został rozmazany tusz, o którym zdawało się, że nie pomyślała. Patrzyła pustym wzrokiem na stojącą w bezruchu wodę w fontannie, gdyż w nocy była wyłączona. W jej pobliżu nie było żywego ducha, a jedynymi dźwiękami, które słyszała były odgłosy silników jeżdżących nieopodal samochodów.

Cassandra w obecnej chwili nie czuła nic. Wraz z dotarciem do parku wszystko wyleciało jej z głowy. Nie mogła powiedzieć, ze jej się to nie podobało. Chwila oddechu od wszystkiego była czymś o czym w tamtej chwili marzyła. Ku jej zdziwieniu nie czuła strachu, będąc sama w parku, gdy jest ciemno, ale najprawdopodobniej działo się tak, gdyż wszystko było jej obojętne. Nawet nie myślała o tym, że ktoś mógłby ją okraść, pobić czy nawet zgwałcić. Myślała tylko o spokoju panującym w parku do chwili, gdy usłyszała za sobą dziwny dźwięk. Jej mięśnie napięły się, oddech nagle przyspieszył, a ręce zaczęły się pocić. Dokładnie nasłuchiwała, a gdy stwierdziła, że próbująca zakraść się osoba nie może być dalek niż dwa metry od niej, wstała szybko i, odwróciwszy się, stanęła w dziwnej pozycji podobnej do tej w której stają gotowi do walki ninja. Nie patrząc na twarz człowieka, kopnęła, kierując nogę w piszczel przeciwnika. 

- Au! - Krzyknął znajomy jej głos. - Gdybym wiedział, ze chciałaś mnie tutaj, żeby mi dołożyć, to dokładnie zastanowiłbym się nad tym, czy przyjść.

- O Boże, Harry to ty! Przepraszam, ja nie chciałam. Myślałam, że jesteś jakimś gwałcicielem albo coś i to dlatego.. Ja, przepraszam, ale ze mnie idiotka - mówiła szybko podenerwowana i zażenowana ze swojej głupoty. Na jej policzkach pojawiły się czerwone rumieńce. - Nic ci się nie stało?

- Nie, już wszystko w porządku - powiedział, po czym szeroko się uśmiechnął, ukazując dwa wgłębienia w policzkach. - Gdybym wiedział, że masz tyle siły, zatrudniłbym cię jako mojego ochroniarza.

Na jego słowa symbolicznie uderzyła go w ramię, robiąc mu tak zwaną mukę.

- Bardzo śmieszne. Nawet nie wiesz jak mi głupio. - powiedziała, spuszczając głowę, żeby zakryć rumieńce, które pojawiły się na jej twarzy, i ukryć zażenowanie. Po chwili jednak odgarnęła ruchem głowy włosy i się uśmiechnęła. - Z drugiej strony zasłużyłeś sobie na to.

- O, bardzo ciekawe.

- Nieprawdaż? Mogłeś nie zakradać się od tyłu jak jakiś.. no nie wiem, przestraszyłeś mnie - powiedziała, wzruszając ramionami. Puściła do Harry'ego oczko, po czym odwróciła się i usiadła na ławce, z której niedawno wstała. Podkuliła nogi pod brodę i ze spokojem wpatrywała się w fontannę, natomiast Harry wciąż stał w miejscu, nie wiedząc, co powinien zrobić, i kołysząc się na piętach, przygryzł wargę. 

- Siadaj - powiedziała, starając się zabrzmieć jak najweselej potrafiła, ale niestety wyszło jej to nie najlepiej. Harry posłusznie zajął miejsce obok niej, siadając na drugim końcu ławki.

- Nie gryzę - rzekła, po czym się uśmiechnęła. Nie lubiła początków znajomości, tej niezręczności i niepewności w robieniu czegokolwiek. Czując na sobie wzrok bruneta, spojrzała na niego, a on natychmiast spuścił głowę. - Emm..Mam coś na twarzy?

Pokiwał przecząco głowo, po czym spojrzał na Cassandrę.

- Cassie, czy coś się wcześniej wydarzyło? - zapytał zmartwionym głosem, nie chcąc wyjść na nachalnego. Nie wiedział, czego ma się spodziewać, gdy przeczytał smsa od niej, a teraz gdy dostrzegł ślady rozmazanego tuszu zmartwił się jeszcze bardziej niż wcześniej.

- Nie chcę o tym rozmawiać, ale cieszę się, że przyjechałeś - powiedziała, po czym delikatnie się uśmiechnęła i odwróciła głowę z powrotem w kierunku fontanny. - Dobrze jest mieć towarzystwo.

Siedzieli kilka minut w ciszy, wpatrując się w wodę w fontannie, obydwoje zatraceni w swoich myślach. Nie potrzebowali słów. Wystarczyła im wzajemna obecność, żeby czuli się dobrze, chociaż nie do końca byli tego świadomi.

- Wiesz, co? Nie będziemy tutaj tak siedzieć. Idziemy na gorącą herbatę - powiedział Harry, wstając z ławki i wkładając ręce do kieszeni płaszcza.

- Nie wiem, czy powinnam pokazywać się w takim stanie ludziom- odpowiedziała po chwili zastanowienia, uświadomiwszy sobie o śladach tuszu na policzkach, i, wskazując dłonią na swoje policzki, uniosła delikatnie brwi.

- Poczekaj, mam gdzieś tutaj chusteczki - rzekł Harry, sprawdzając zawartość swoich kieszeni. - O, tutaj są!

Cassie wzięła chusteczkę, którą podał jej chłopak, i, uśmiechnąwszy, podziękowała niemo. Wytarła policzki najdokładniej, jak potrafiła. 

- Chodź - powiedział zachęcająco Harry, uśmiechając się i wyciągając jedną dłoń do Cassie, chcąc pomóc jej wstać. Chwyciła jego dłoń z bijącym mocno sercem i z pomocą chłopaka wstała z ławki, stając naprzeciwko niego. 

- To idziemy - rzekła, uśmiechając się, po czym wyminęła Harry'ego. - Idziesz?

- Idę - zaśmiawszy się, odpowiedział, doganiając dziewczynę. 

- To gdzie się kierujemy? - zapytała, spoglądając kątem oka na idącego obok niej chłopaka. 

Harry przeczesał ręką włosy, po czym podwinął lewy rękaw płaszcza, aby spojrzeć na zegarek.

- Biorąc pod uwagę godzinę, myślę, że powinniśmy pójść do McDonald's - powiedział i uśmiechnął się, zwróciwszy głowę w kierunku Cass.

- Jestem za!

                                                                            ***

Mimo dość późnej pory, a mianowicie dochodzącej już dwudziestej czwartej, McDonald's znajdujący się na poboczach miasta nie świecił pustkami, ale na szczęście znalezienie wolnego stolika nie było czymś niemożliwym. Harry i Cassie wybrali stolik znajdujący się przy szybie, przez którą widoczna była przechodząca obok ulica.  

- Nie wydaje ci się dziwne, że do tej pory nikt do ciebie nie podszedł? Właściwie cieszę się z tego, ale spodziewałam się, że gdy tutaj wejdziemy, nastolatki się na ciebie rzucą - powiedziała Cassie, trzymając w dłoniach kubek z gorącą herbatą.

- Na szczęście o tej porze nie ma tutaj nastolatków, a co najważniejsze żadnych papparazzich. Nie mówię, że nie cieszę się, gdy fani do mnie podchodzą, ale czasami chcę mieć trochę prywatności jak każdy człowiek - odpowiedział, posyłając delikatny uśmiech w stronę siedzącej naprzeciwko niego dziewczyny. 

- Tęsknisz za Holmes Chapel? - zapytała z czystej ciekawości, myśląc o swoim rodzinnym mieście.

- Oczywiście, że tak. Londyn to wspaniałe miasto, kocham je, ale w moim sercu zawsze będzie Holmes Chapel - odpowiedział, odkładając już pusty kubek po herbacie. - Ty za pewne tęsknisz za Brighton? 

- Zależy pod jakim względem - pomyślała, ale w odpowiedzi na pytanie Harry'ego tylko pokiwała głową. Brunet wyczuł, że przeszłość to coś, o czym Cassie nie chce rozmawiać, dlatego postanowił nie zadawać na ten temat pytań. Jednak po chwili ciszy odezwała się Cassie.

-Tęsknię, ale niekoniecznie chciałabym tam wrócić. To miasto przypomina mi gorsze chwile, nie mówię, że tych dobrych nie, ale nie wiem, czy potrafiłabym tam teraz mieszkać - rzekła, skupiając wzrok na parującej herbacie w kubku, który trzymała. - Zresztą nieważne.

Machnęła lekceważąco dłonią, po czym się uśmiechnęła, widząc nieco smutną twarz Harry'ego. Miała nadzieję, że ten mały gest spowoduję, że chłopak pomyśli, że nie ma czymś się przejmować. 

Ciekawa, która jest obecnie godzina, Cassie wyciągnęła z kieszeni dżinsowej kurtki telefon i, zauważywszy jak zrobiło się późno, otworzyła szeroko oczy. Chwytając leżącą obok niej na sofie kurtkę, wstała szybko i, skończywszy pić herbatę, odłożyła pusty kubek na stolik. 

- Harry, przepraszam, muszę już iść. Pamiętaj, że jestem winna ci herbatę- mówiła, zakładając na siebie dżinsową kurtkę. - Nie musisz mnie odwozić, poradzę sobie sama. Dziękuję za wszystko, pa! - powiedziawszy to, uśmiechnęła się i, nie czekając na odpowiedź Harry'ego, wyszła pośpiesznie z lokalu.

- Polecam się na przyszłość - powiedział do siebie Harry, po czym oparł się plecami o sofę i, uśmiechnąwszy się, przeniósł wzrok na ulicę znajdującą się za oknem.
__________________________________
Mam nadzieję, że uda mi się w miarę szybko dodać nowy rozdział. Niestety w tym tygodniu ciężko mi go będzie napisać, gdyż mam trochę do nadrobienia w szkole, bo w tym tygodniu chodziłam na konkursy. 
Chyba nie obrazicie się na mnie, co? 
Jak podobało się wam spotkanie Cassie i Harry'ego? 
CZYTASZ = KOMENTUJESZ = MOTYWUJESZ 
:)

Part 4.

Wszyscy członkowie znanego na całym świecie boysbandu przesiadywali właśnie w domu Harry'ego w jego dużym salonie, oglądając komedię "Millerowie". Czwórka z nich siedziała na dużym narożniku, natomiast jeden - Harry siedział na fotelu, trzymając nogi na stole i wpatrując się w ekran telewizora. Udawał, że tak jak przyjaciele, śledzi wydarzenia w filmie. Co chwilę przypominał mu się uśmiech Cassie, którym obdarzyła go, gdy na lotnisku dał jej swoją wizytówkę. Myślał o niej przez cały czas odkąd spotkali się wczorajszego dnia na lotnisku. Mimo, że jej nie znał, coś powodowało, że nie mógł o niej zapomnieć i miał ogromną ochotę zobaczyć ją ponownie, chociaż na chwilę. W dłoniach obracał swój telefon, którego nie odkładał prawie w ogóle od wczorajszego dnia, mając nadzieję, że wkrótce dostanie od niej jakąś wiadomość.

Cała czwórka siedząca na kanapie roześmiała się głośno, gdy Kenny, jeden z głównych bohaterów oglądanej przez nich komedii został ugryziony przez pająka w miejsce, w które żaden chłopak nie chciałby zostać uderzony. Wyrwany z rozmyśleń Harry spojrzał zdziwiony na przyjaciół, kompletnie nie rozumiejąc ich ataku śmiechu. 

- Ha.. Harr.. Harry, widziałeś to? - zapytał Niall, z trudem powstrzymując śmiech. 

- Niby co? - burknął Harry niezadowolony z faktu, że jego przyjaciele swoim głośnym śmiechem nie dają mu pomyśleć. Zapomniał nawet, dlaczego w ogóle ich zaprosił. 

Zaskoczeni reakcją najmłodszego członka zespołu chłopcy spojrzeli na niego, natychmiastowo milknąc i bacznie mu się przyglądając. 

- Co się dzieje?- zapytał Louis, zauważając, że coś jest nie tak.

- A co ma się dziać? - zapytał Harry, nie chcąc dać po sobie nic poznać. - Po prostu gorszy dzień.

- Jeśli tak mówisz. - rzekł Zayn, wzruszając ramionami. Wszyscy wrócili do oglądania filmu i nawet Harry próbował się na nim skupić. Kilka scen obejrzał, całkowicie skupiając się na ekranie, a nawet na jednej scenie się roześmiał. Gdy kolejny raz poczuł, że coś spada mu na głowę, podniósł rękę i, przejechawszy dłonią po włosach, znalazł  w nich kilka ziaren popcornu. Nie panując nad sobą, wstał wściekły i odrzucił ziarnka prażonej kukurydzy w przyjaciół.

- Co to kurwa jest! Nie wierzę, że to ja jestem tym najmłodszym! - krzyknął tak głośno, że czwórka chłopaków siedzących na kanapie drgnęła. - Będziecie to kurwa sprzątać, osobiście..- przerwał, gdy nagle poczuł, jak w jego dłoni wibruje telefon. Zacisnął szczękę i odetchnął głęboko. Sam nie był pewny, co się z nim dzieje. Zrobiło mu się gorąco, a dłonie zaczęły mu się pocić.
- Przepraszam - wymruczał, po czym opadł na fotel. Przyglądał się ekranowi swojej komórki i z dudniącym w piersi sercem nacisnął przycisk odblokowania. Ku jego rozczarowaniu zauważył tylko wiadomość od jakiejś wróżki, zachęcającej do wysłania smsa, w którym tak naprawdę nie odpowiadasz na zadane przez nią pytanie, tylko aktywujesz jakąś płatną usługę. Zagryzł wargę i podniósł spojrzenie na siedzących z jego prawej strony przyjaciół. Cała czwórka z uwagą mu się przyglądała, uśmiechając się pod nosem. Louis, udając, zakaszlnął. Harry zmarszczył brwi i posłał mu pytające spojrzenie.
- Są dwa wyjaśnienia twojego zachowania. Albo poznałeś jakąś dziewczynę, albo dostałeś okresu. Więc? - zapytał najstarszy, uśmiechając się szeroko.
Styles, usłyszawszy słowa przyjaciela, pokręcił przecząco głową, nie wierząc w słowa przyjaciela i w jego głupotę. Jego telefon ponownie zawibrował, a on, straciwszy już nadzieję na sygnał od Cassandry, swawolnie odblokował telefon. Ku jego ogromnemu zdziwieniu ujrzał komunikat o wiadomości od nieznanego numeru. Odetchnąwszy głęboko, trzęsącą dłonią otworzył esmsa i z ogromnym skupieniem śledził jego tekst, nie wierząc w to, co czyta.
Wiem, że jest późno, ale muszę z kimś porozmawiać. Ponoć najlepiej wyżalić się obcej osobie. Będę w Regent's Park, ławka naprzeciwko fontanny. C
____________________________________________
Cassandra zamknęła drzwi za Stevem, który odwiedził ją zaraz po tym, jak wróciła z nagrywania spotu reklamowego perfumy. Dwie godziny spędzone z nim tego dnia wyglądały dokładnie tak samo jak inne - robiła to, co on chciał, a gdy było coś źle, obrywała za to. Musiała jednak przyznać, że coś było w tym spotkaniu wyjątkowego, bowiem Steve miał dobry humor i nie uderzył jej ani razu - kończyło się tylko na krzyku, który słyszeli pewnie wszyscy jej sąsiedzi. Cała klatka nie raz była świadkiem ich kłótni, ale Cass zawsze tłumaczyła, że poszło o drobiazg w co ku jej uciesze wszyscy wierzyli - bynajmniej takie odnosiła wrażenie.
 Wypuściła głośno powietrze i ruszyła w kierunku salonu, z którego słychać było płynącą z głośników muzykę, a mianowicie w obecnym momencie jej ulubioną piosenkę. Podśpiewując pod nosem i idąc do rytmu, weszła do salonu, po czym rzuciła się na kanapę i założyła ręce pod głowę. Usłyszawszy jej ulubiony moment w piosence, zaczęła głośno śpiewać, ale gdy zdała sobie sprawę, jak bardzo fałszuje, roześmiała się głośno. Nagle po mieszkaniu rozniósł się dźwięk dzwonka telefonu, oznaczający, że ktoś próbuje się z nią połączyć. Poirytowana wypuściła głośno powietrze i mozolnie wstała z kanapy. Nie do końca wiedząc, gdzie dzwoniący telefon się znajduje, rozejrzała się wokół siebie, lustrując dokładnie salon połączony z kuchnią. Na szczęście szybko odnalazła to, co szukała, więc szybko ruszyła do telefonu. Gdy wzięła go do ręki, spojrzała na ekran. To, co zauważyła, zaparło jej dech w piersiach. Nie wiedząc , co robić przez kilka chwil wpatrywała się w wyświetlony na ekranie numer. W końcu zdecydowawszy się na odwagę, przesunęła palcem po ekranie i trzęsącą ręką zbliżyła telefon do ucha.
- H-h-halo? - zapytała niepewnie, oddychając płytko i szybko.
- Caaaaaass, kochanieee - odezwał się po drugiej stronie męski głos, przeciągając samogłoski. - Córeczkooo, nawet nie wiesz ..... - usłyszała czknięcie - jak się stęskniłem.
- Tato, jesteś pijany. - powiedziała drżącym głosem, zakładając włosy za ucho. - Coś się stało?
- Ja? Pijany? Jestem bardziej trzeźwy niż dziecko - odpowiedział, po czym ponownie czknął. - O, ale ty to byłaś najsłodszym dzieckiem, ale to dlatego, że odziedziczyłaś urodę po mamie...
- Tato, przestań - powiedziała szybko, czując nieprzyjemne uczucie w żołądku.
- Mówię tylko prawdę. Dałbym wszystko, żebym to ja zginął - powiedział mężczyzna łamiącym się głosem. - Chciałbym móc się z nią chociaż pożegnać, po prostu powiedzieć dwa głupie słowa "do zobaczenia"! Myślisz, że jest mi łatwo? Że tak prosto jest mieszkać w domu, w którym wszystko mi przypomina o życiu sprzed wypadku, co? - wykrzyczał, po czym zamilkł na dłuższą chwilę. Cass była w stanie usłyszeć w słuchawce, jak pociąga nosem, jak szlocha. W końcu sama nie wytrzymała, a łzy zaczęły spływać po jej zarumienionych policzkach.
- Dlaczego mi to robisz? Dlaczego przypominasz mi o niej w ten sposób? Tak bardzo za nią tęsknię, tato. Nie chcę, żebyś o niej zapomniał. Chcę, żebyś się pogodził i ruszył do przodu. - mówiła przez łzy zduszonym głosem. Jej całe ciało się trzęsło, a serce biło w przyśpieszonym tempie.
- Ruszyć do przodu, ruszyć do przodu. Powtarzasz mi to tysięczny raz. Jest jedna rzecz, którą chciałbym zrobić, wiesz? Chciałbym ponownie spotkać się z twoją matką. - powiedział. W tle było słychać szuranie, tak jakby ktoś otwierał szuflady, a następnie je zamykał.
- Co robisz? - krzyknęła głośniej niż zamierzała.
- Jak to co. Szukam tabletek. - odpowiedział, jakby to była oczywista rzecz.
- Tato!- jęknęła przerażona, gdy zdała sobie sprawę z zamiarów ojca. Mimo wszystkiego, co robił jej ojciec, jaki był, kochała go, a myśl o jego stracie kompletnie ją przerażała. - Zostaw tabletki i połóż się spać.
- Dlaczego? Nie mam po co żyć. - powiedział, bełkocząc tak, jakby właśnie coś połykał.
- Zrób to dla mnie. Dla mnie! Słyszysz? - mówiła, siadając na zimnych kafelkach.
- Do zobaczenia.
-Tato!
- Nic sobie nie zrobię, kocham cię.- powiedział, po czym się rozłączył.
Cass miała teraz ogromną ochotę rzucić telefonem o najbliższą ścianę. Podniosła już nawet rękę, ale w odpowiednim momencie się powstrzymała. Jej ojciec nie był ojcem, o jakim marzy każde dziecko. Kiedyś był, ale po wydarzeniach sprzed dwóch lat zmienił się diametralnie. Cass myślała, że to przez szok i emocje związane ze stratą najbliższej osoby. Miała nadzieję, że po jakimś czasie wróci jej stary tato, który zabierał ją na lody, jeździł z nią na rolkach. Niestety póki co nic się nie zmieniło.
Jej ojciec pił i rzadko kiedy się z nią kontaktował. Kiedy ona dzwoniła, nigdy nie odbierał, dlatego zrezygnowała już nawet z prób. Zaś gdy on dzwonił, nie potrafiła odebrać natychmiast, bo wiedziała z czym wiąże się rozmowa z pijanym ojcem. Tak, zawsze gdy dzwonił był pijany. Inaczej nie odważyłby się tego zrobić. Ich rozmowy zawsze wyglądały tak samo. Na samym początku ojciec zawsze wspominał matkę, płakał, nagle się uspokajał i jakby nigdy nic się rozłączał. Cassandrę kosztowało to naprawdę wiele tak jak dzisiaj.
Wściekła a zarazem zrozpaczona zerwała się z podłogi i nie do końca świadoma ruszyła ku wyjściu z mieszkania. Wyciągnęła z szafy dżinsową kurtkę. Gdy ją zakładała, z jednej kieszeni wypadła mała prostokątna karteczka, a właściwie wizytówka. Schyliła się po nią i, obróciwszy ją kilka razy w palcach, wstukała w telefon zapisany na niej numer. Otwierając drzwi, napisała krótką wiadomość smsową, po czym zwlekając kilka sekund, nacisnęła przycisk "wyślij". Wytarła dłońmi mokre policzki i wyszła z mieszkania.

-------------------------

Hej. Zastanawiam się nad zamknięciem tego bloga, gdyż nie przemyślałam tej historii i wszystko wydaje mi się w niej takie smutne. Najprawdopodobniej napiszę jeszcze rozdział 5, a później podejmę decyzję co dalej.

Zresztą jest mi przykro, gdyż pod prologiem zostawiliście 24 komentarze, a pod poprzednim zaledwie 10, podczas gdy na liście informowanych jest ponad 40 osób. :C

EDIT (08.02.14 22.44): Przemyślałam wszystko i postanowiłam, że zostanę przy kontynuowaniu tej historii. Postaram się dodawać rozdziały jak najregularniej i w miarę często. Liczę też na was, że zechcecie mnie chociaż trochę zmotywować, zostawiając chociaż najkrótsze komentarze.

Part 3.

Od niespodziewanej i jak nieprzyjemnej wizyty Steve'a minął dzień, który Cass spędziła w samotności. Jedynym jej zajęciem było leżenie na kanapie w salonie i wpatrywanie się w biały sufit. Dopiero wieczorem udało jej się zasnąć i przespać całą noc. Jakim szczęściem dla niej było, że biały skórzany narożnik w salonie był wygodny, więc nie obudziła się z okropnym bólem pleców.
Teraz siedziała po turecku na kanapie, wpatrując się pustym wzrokiem i z głową w chmurach w ekran powieszonego na ścianie nad kominkiem telewizora, na którym leciał stary odcinek Spongebob'a - zawsze oglądała tę kreskówkę, gdy miała gorszy dzień, czy humor jej nie dopisywał, chcąc chociaż trochę się pocieszyć. W rękach trzymała kubek kawy z mlekiem, która zdążyła już wystygnąć, bo pomimo że tak bardzo ją lubiła, nie miała dzisiaj na nią ochoty.
 Jej telefon zaczął wibrować jakiś dwudziesty raz od rana, a dochodziło dopiero południe. Zdenerwowana dźwiękiem jaki wydawał wibrując na szklanym stole, odłożyła kawę i sięgnęła po niego w momencie, gdy ktoś próbujący się z nią skontaktować, zrezygnował z prób, a wibracje ustały. Mimo to, spojrzała na ekran i, zauważywszy komunikat mówiący o 21 nieodebranych połączeniach od Effie - jej menadżerki, wybrała jej numer. Przyłożyła telefon do ucha i, przysłuchując się sygnałom, czekała, aż kobieta odbierze.
-Ce!- usłyszała w słuchawce piskliwy głos Effie, która, nie dając dojść jej do głosu, zaczęła- Co ty sobie wyobrażasz! Myślałam, że coś ci się stało! Jeśli wykręcisz jeszcze jeden taki numer, to przestanę chcieć z tobą pracować!
-Ja..
-Ce, nic nie mów, nie obchodzi mnie, co było powodem, że nie chciało ci się odebrać. Nie mam teraz za dużo czasu na rozmowy, więc słuchaj. - powiedziała poważnym i nie znoszącym sprzeciwu tonem. - Jutro rano lecisz do Paryża, masz sesję na okładkę Marie Clair i wracasz samolotem o trzeciej nad ranem do Londynu. Nie przyjmuję odmowy, Ce.
-Mówiłam, żebyś nie mówiła na mnie Ce, skąd ty to w ogóle wzięłaś? Mniejsza o to, nie mam zamiaru słuchać o tym wykładu -burknęła, dając telefon na ramię, a następnie przyciskając go uchem tak, żeby nie wypadł. Bawiła się swoimi dłońmi, chcąc zatrzymać swoje myśli, stale brnące do wydarzeń z poprzedniego dnia.
-Ja tu mówię o okładce Marie Clair, Marie Clair! Natomiast ty upominasz mnie, żebym nie mówiła na ciebie Ce...- powiedziała Effie, po czym na chwilę przerwała. - Czyżby ktoś był nie w sosie? 
- Emm to nie to... Jest mały problem. Wczoraj jak..yyy.. zakładałam obraz na ścianie, uderzyłam się nim i prawie cała moja lewa strona twarzy jest sina...- skłamała, przypomniawszy sobie o swoim wyglądzie, starając się najnormalniej mówić, jak potrafiła w tamtym momencie, gdyż jej gardło zaciskało się, a w oczach zaczynały gromadzić się łzy. Pomimo wszystko, była zdziwiona, że okłamywanie Effie idzie jej tak dobrze, ale zapewne działo się tak tylko dlatego, że nie patrzył na nią świdrujący i przecinający wskroś wzrok menadżerki.
- Wiesz do czego służy makijaż i photoshop? - zapytała retorycznie wesołym głosem Effie, wiedząc, że Cass już się zgodziła, chociaż że nie powiedziała tego na głos. - Szczegóły wyjazdu wyślę esmsem. Trzymaj się!
W słuchawce rozległ się odgłos zakończonego połączenia, więc Cass delikatnie pochylając się do przodu, rzuciła telefon na stół. Wypuściła głośno powietrze w momencie, gdy z jej oczu wypłynęły łzy. To by było na tyle wolnych myśli od Steve'a i mimo, że jak sama uważała, była przyzwyczajona, do tego jak on ja traktował, czuła się naprawdę zraniona... W szczególności bolało ją to, że Steve roztargał list od jej ojca.
______________________________________
Hala przylotów jak i całe lotnisko mimo dość wczesnej pory wypełnione było ludźmi. Jedni samotni, drudzy z całymi rodzinami pędzili w różne strony. Pośród nich spokojnym krokiem szła Cassandra, nigdzie się nie śpiesząc, gdyż wiedziała, że nikt na nią nie czeka ani tutaj, ani w mieszkaniu. Ubrana była w biały top, rozpiętą szarą bluzę z kapturem, dżinsową kurtkę, czarne legginsy i białe, trochę znoszone conversy, natomiast jedną ręką, trzymając za rączkę, ciągnęła dosyć dużą walizkę. W jej uszach tkwiły białe douszne słuchawki, z których leciała jej ulubiona piosenka - Certain Things Jamesa Arthura.
Wracała właśnie z Paryża, w którym nie spędziła właściwie pełnego dnia. Tuż po wylądowaniu na lotnisku w stolicy Francji pojechała wraz z Effie do studia, w którym miała odbyć się sesja na okładkę. Planowo miała ona trwać około czterech godzin, jednak z powodu problemów technicznych po upływie około sześciu, Cassandra wciąż była w studiu, dlatego nie było sensu, żeby jechała w ogóle do hotelu, więc dwie godziny spędziła siedząc na twardej kanapie w jednym z pomieszczeń mieszczących się w tym samym budynku co studio, czekając na samolot. 
Mimo ciężkiego poprzedniego dnia i bezsennej nocy teraz nie czuła się zmęczona, a nawet bardziej pobudzona do życia. Wyjazd pozwolił jej zapomnieć na kilkanaście godzin o Stevie, a jedynym, co jej o nim przypominało, był ogromny siniak na lewym policzku, który w trakcie sesji udało się ukryć pod warstwą makijażu, ale teraz nie przykryty przez nic, mógł zostać zauważony przez każdego.
Założyła kaptur, spuściła głowę, patrząc pod nogi i, włożywszy jedną dłoń do kieszeni dżinsowej kurtki, ruszyła przed siebie, kierując się do wyjścia z lotniska. Nie chcąc zwrócić czyjejkolwiek uwagi i chcąc ukryć siny policzek, podążała przed siebie, patrząc tylko na swoje buty i na kafelki, którymi była wyłożona podłoga. Niestety, nie zauważywszy osoby idącej w jej kierunku, wpadła w nią z dużą siłą. Lekko zachwiała się, a jedna ze słuchawek wypadła jej z ucha.
- Jak chodzisz, kretynie?! - krzyknęła wściekła, chociaż zdawała sobie sprawę, że zderzenie było również z jej winy.
- Cassie?! - zawołał z zaskoczeniem i radością męski zachrypnięty głos, dochodzący od osoby stojącej tuż przed nią. Bez problemu go rozpoznała, więc nie podnosząc głowy, wyminęła chłopaka. Nie chciała się z nim zobaczyć. Wystarczyło, że był świadkiem, jak przeżywa największe upokorzenie w jej życiu.
- Cassie! - Usłyszała kolejny raz swoje imię, więc przyśpieszyła delikatnie kroku, co niewiele jej dało, gdyż osoba, przed którą chciała uciec, bez problemu ją dogoniła i stanęła tuż przed nią. Stali tak chwilę w krępującej i ciążącej ciszy, oboje nie wiedząc, co powinni powiedzieć.
- Wołałeś mnie, a teraz milczysz? - powiedziała z lekką kpiną w głosie, wiedząc, co było tego powodem. - Możesz śmiało pytać o wszystko. 
Jej słowa zabrzmiały nieco inaczej niż chciała. Żal i smutek był bez problemu wyczuwalne w jej głosie. Jej nastrój pogorszył się  jeszcze bardziej, gdy spojrzała w oczy chłopaka, które na widok sinego policzka, zaszkliły się. W jej głowie pojawił się obraz z wieczoru, gdy Harry był świadkiem, jak Steve ją uderza. 

Nie chcąc okazywać słabości przed chłopakiem, wzięła głęboki oddech i wypuściła powietrze.

- Nie patrz tak na mnie, bo się zarumienię! - powiedziała, chcąc rozluźnić nieco spiętą atmosferę. Machnęła lekceważąco ręką, wysilając się na sztuczny uśmiech. - To już przeszłość. Rozstałam się z nim, ale nie rozmawiajmy o tym.

Skończyła mówić, starając się brzmieć przekonująco. Harry odetchnął z ulgą, a na jego ustach pojawił się delikatny uśmiech - kupił jej kłamstwo. 

-Czyli już wszystko w porządku? - zapytał nieśmiało, nie będąc pewnym, czy to odpowiednie pytanie.

- W największym. - odpowiedziała, uśmiechając się i lustrując całą postać bruneta. Ubrany był w czarną bluzę z napisem "Teenage runaway", ciemne granatowe jeansy i białe conversy, takie same jak Cass, a na ramieniu przewieszoną miał sportową, czarną torbę. Po jego twarzy można było wywnioskować, że jest zmęczony.

- Co tutaj robisz? - zapytała, rozglądając się po lotnisku. 

- Wracam z Nowego Jorku. Byliśmy tam z chłopakami, żeby promować nowy album - powiedział, poprawiając torbę przewieszoną przez jego ramię. - A ty? Skąd wracasz?

- Paryż, praca - odpowiedziała w momencie, gdy zmęczenie uderzyło ją z ogromną siłą. Ziewnęła, zakrywając dłonią usta.

-Dzięki, że mnie nie połknęłaś - rzekł Harry, uśmiechając się szeroko, na co dziewczyna odpowiedziała szczerym uśmiechem. "Mógłbym na ciebie patrzeć cały czas" pomyślał, za co natychmiast się skarcił.

- Jak sam widziałeś, padam ze zmęczenia, więc ummm... do kiedyś - powiedziała, ostatni raz uśmiechnąwszy się, i ruszyła w kierunku interesującego ją wyjścia. Czuła takie zmęczenie, że myślała tylko o ciepłym łóżku.

- Cassie? - usłyszała za sobą głos, więc zatrzymawszy, odwróciła się. - Jak będziesz miała ochotę pogadać, dzwoń. 

Uśmiechnęła się i, pomimo wyrzutów sumienia za okłamywanie kolejnej osoby, sięgnęła po kartkę, którą trzymał w dłoni Harry.

Part 2.

Cassandra, płacząc, wbiegła do ciemnego zaułku, mając nadzieję, że nikt  jej tutaj nie znajdzie. Oparła się tyłem o ceglaną ścianę i następnie, ocierając plecami, zjechała po niej. Lekkie pieczenie, które poczuła na plecach, spowodowało, że przygryzła wargę i na chwilę zapomniała o bólu psychicznym, niestety nie trwało to długo. Niekontrolowane łzy co chwilę spływały po jej policzkach, następnie kapiąc na czarną sukienkę. Ciało dziewczyny pokryte było gęsią skórką i całe się trzęsło, ponieważ temperatura nie była najwyższa, a ubranie jakie miała na sobie, nie zapewniało jej dostatecznej ilości ciepła. Zgięła nogi w kolanach i objęła je tuż pod kolanami, chcąc chociaż trochę się ogrzać. Łzy zbierające się w oczach rozmazywały jej obraz, więc co chwilę ścierała je dłońmi, rozmazując przy tym cały makijaż. Chcąc się trochę uspokoić, spojrzała na ceglaną ścianę przed nią i zaczęła powoli liczyć ledwo zauważalne cegłówki. Wzięła kilka głębokich wdechów, powoli wypuszczając powietrze. Gdy łzy przestały zbierać się w jej oczach, powoli podniosła drżącą rękę i delikatnie, opuszkami palców przejechała po spuchniętym lewym policzku. Wzdrygnęła się, wciągając powietrze przez zaciśnięte zęby. W jej głowie pojawił się obraz wściekłego Steve'a, który bierze zamach, a następnie uderza ją w twarz z taką siłą, że ledwo co ustała na nogach. Jej oczy ponownie zaszły łzami, a płuca stały się jakby płytsze. Nie mogąc dłużej się wstrzymywać, ponownie wybuchnęła głośnym szlochem. Nie potrafiła się opanować. Ból psychiczny niszczył ją od środka. Czuła strach, lęk, przerażenie, zażenowanie, a jedynym, czego teraz chciała i potrzebowała, była samotność. Niestety nie było jej to dane. Usłyszała odgłos kroków dochodzący z jej prawej strony. Jej tętno przyśpieszyło z przerażenia, a oddech stał się płytki. Objęła ugięte w kolanach nogi i schowała głowę pomiędzy nie. Zza rogu budynku wyłonił się wysoki mężczyzna, po czym zatrzymał się, rozglądając się, jakby kogoś szukał. Zaczął wchodzić głębiej w zaułek. Cass, słysząc kroki coraz bliżej, wstrzymała oddech i podniosła głowę. Tuż przed nią stał Harry, uważnie się jej przyglądając, a gdy rozpoznał w niej Cassandrę, odetchnął z ulgą, ale po chwili, gdy zauważył w jakim stanie była dziewczyna - cały czerwony i spuchnięty policzek, rozmazany makijaż, skóra pokryta gęsią skórką, cieknące z policzków łzy - sam miał ochotę się rozpłakać. Obecność Harryego nie ucieszyła dziewczyny, nie w tym momencie, nie w tej sytuacji. 

 Harry pochylił się i, złapawszy dziewczynę pod pachami, pomógł jej wstać z zimnego podłoża. Ta, ledwo stanąwszy na nogi, zrobiła krok w bok, oddalając się od niego.

- Zostaw mnie- udało się jej wydukać - Nie chcę twojej litości.

- Cassie, nie jestem tutaj z litości, chcę ci pomóc - powiedział cierpliwie zatroskanym głosem, robiąc krok w stronę dziewczyny, a ta, nie chcąc, żeby Harry był blisko niej, zrobiła krok w tył.

Jej smutne oczy patrzyły się na chłopaka z przerażeniem., natomiast co chwilę spuszczał z niej wzrok, nie potrafiąc znieść widoku cierpiącej dziewczyny, i nerwowo przełykał ślinę.

- Ja... Chcę być sama -rzekła, biorąc głęboki wdech pomiędzy słowami. Nie zauważywszy żadnej reakcji u chłopaka, zebrała wszystkie siły i krzyknęła - Odejdź!

Cassandra, zaniosła się szlochem i kręcąc bezradnie głową, schyliła się. Ściągnęła ze stóp buty na wysokim obcasie i wzięła je do ręki. Zrobiła kilka kroków do tyłu, nie spuszczając wzroku z twarzy chłopaka, po czym szybko się odwróciła i wybiegła z zaułku, znikając zza rogiem budynku.

Wszystko działo się szybko, więc zanim Harry zrozumiał, że Cassandra uciekła i najprawdopodobniej już nigdy jej nie spotka, minęła dłuższa chwila. Szybkim krokiem wyszedł z zaułku i zatrzymał się, żeby się rozejrzeć. Na jego nieszczęście po dziewczynie nie było śladu.

_________________________________________

Pukanie w drzwi obudziło Cassandrę dokładnie o 08.04. Wypuściwszy głośno powietrze, obróciła się na drugi bok i, naciągnąwszy na głowę kołdrę, zamknęła oczy, próbując ponownie zasnąć.

- Cassandra! Kochanie, mam dla ciebie przesyłkę! – usłyszała głośne wołanie zza drzwi wejściowych  pani Elizabeth, starszej kobiety mieszkającej dokładnie piętro wyżej.

Przewróciwszy się na plecy, odkryła się i usiadła na krańcu łóżka, po czym wsunęła stopy w puchate kapcie. 

- Już idę, momencik!- krzyknęła, wstając. 

Szurając kapciami o podłogę oraz ziewając praktycznie co 5 sekund, doszła do drzwi wejściowych jej mieszkania. Przekręciła górny zamek i uchyliła delikatnie drzwi, nie chcąc pokazywać się kobiecie w piżamie i z rozczochranymi włosami. Trzymając się klamki drzwi, wychyliła głowę i uśmiechnęła się do kobiety.

- Dzień dobry! - powiedziała, patrząc w oczy sąsiadki, która z szokiem patrzyła się na nią , nie mogąc wydusić żadnego słowa.

  Dziewczyna dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że rozczochrane włosy nie były przyczyną szoku w jakim znajdowała się kobieta. Ciało Cassandry zalała fala gorąca i nagle poczuła się jakby powietrze zgęstniało. Nie chcąc mówić kobiecie prawdy, uśmiechnęła się nieco nieszczerze, mając nadzieję, że kobieta tego nie zauważy.

- A o to chodzi! - rzekła dziewczyna, wskazując palcem wolnej ręki na policzek, po czym, szeroko otworzywszy drzwi, lekceważąco machnęła dłonią. - To nic takiego, wczoraj wywróciłam się w trakcie sesji. 

- Już się bałam, że...- zaczęła kobieta, ale twierdząc, że jej domysły nie są najmądrzejsze przerwała. - Zresztą nieważne. Wczoraj, wyjątkowo wieczorem, chodził listonosz. Nie było cię, więc odebrałam coś do ciebie.

Kobieta uśmiechnęła się przyjaźnie, wyciągając dłoń, w której trzymała kopertę, w stronę Cass. 

- Dziękuję - powiedziała dziewczyna i odebrała kopertę, nie patrząc na jego nadawcę. - Do widzenia.

Pani Elisabeth ostatni raz się uśmiechnęła, po czym ruszyła schodami do góry, udając się do swojego mieszkania. Cassandra, zamknąwszy drzwi, spojrzała na nadawcę. 

- Thomas Bride - przeczytała szeptem do siebie, z trudnością doczytując się napisanych słów. Jej serce zabiło szybciej, gdy zdała sobie sprawę, że nadawcą był jej ojciec. Z niedowierzaniem wpatrywała się w kopertę i podpis nadawcy. Kilka razy dokładnie śledziła napisane ręcznie litery, upewniając się, czy na pewno się nie pomyliła. 

W mieszkaniu rozniósł się dzwonek do drzwi, a skupiona na kopercie Cass, nie sprawdzając, kto znajduje się za drzwiami, otworzyła je szeroko. Nagle poczuła, jak ktoś z dużą siłą popycha ją w głąb mieszkania, zamykając drzwi za sobą. Przerażona, oderwawszy wzrok od koperty, zaczynając od butów i kończąc na twarzy, przyglądała się osobie stojącej przed nią.

- Steve... - powiedziała wystraszona do siebie. 

Nie widziała się z nim od pamiętnej imprezy, która odbyła się dwa dni wcześniej. On nie dzwonił, nie pisał, a ona, wciąż nie wiedząc czego spodziewać się po chłopaku, robiła to samo. Teraz stała przed nim w piżamie - białej bluzie i legginsach galaxy z napisami "star wars" - zaskoczona jego niespodziewaną wizytą.

- Myślałaś, że kto? - zapytał ze złością w głosie - Może ten pedałek z klubu? 

O wiele bardziej wolałabym, żeby to był on, pomyślała. Nie wiedząc co powiedzieć czy zrobić, spuściła wzrok z twarzy Steve'a. Ten, zauważywszy kopertę w jej ręce, nie pytając się o pozwolenie, wyrwał ja z dłoni dziewczyny. Odwrócił na stronę, na której znajdował się adres nadawcy i, przeczytawszy imię i nazwisko, roześmiał się głośno.

- Tatusiek przypomniał sobie o córeczce? - powiedział, udając wzruszonego, po czym ponownie się roześmiał. 

- Oddaj to! - krzyknęła ze złością Cassandra, próbując wyrwać Steve'owi kopertę. 

- Nie? - rzekł, po czym wyciągając ręce do góry tak, żeby brunetka nie była w stanie ich dosięgnąć, rozerwał kopertę na pół, później jeszcze raz na pół i rozsypał kawałki papieru na podłogę. Dziewczyna z niedowierzaniem patrzyła się na spadające  na podłogę kawałki papieru.

- Jak mogłeś! - krzyknęła nagle i, nie kontrolując się, uderzyła Steve'a otwartą dłonią w twarz. Oczy chłopaka natychmiast pociemniały, a jego oddech stał się płytszy. Uświadomiwszy sobie, co takiego zrobiła, Cass otworzyła szeroko oczy i zakryła usta dłońmi. Do jej oczu napłynęły łzy, gdy zdała sobie sprawę, co ją teraz czeka. 

- Pożałujesz tego - warknął Steve, robiąc krok w stronę przerażonej dziewczyny.  Zamachnąwszy się, uderzył pięścią w jej twarz tuż pod lewym okiem, a następnie popchnął ją z całej siły do tyłu tak, że wpadła w znajdującą się za nią ścianę, po której zamroczona zjechała na podłogę. 

- Przeproś! - krzyknął Steve, szybko oddychając i zaciskając dłonie w pięści. Jeszcze nie do końca świadoma Cassandra nie potrafiła wydusić z siebie słowa. a widząc to, Steve kopnął ją, uderzając w plecy w okolicy kości krzyżowych. Dziewczyna krzyknęła z bólu, ale nie chcąc dać satysfakcji zwycięstwa Steve'owi,  powstrzymywała się od płaczu. Jej oddech był płytki i  z trudem łapała powietrze, natomiast jej serce biło z nienaturalną prędkością.

- Boli?- zapytał z troską, kucnąwszy tuż przed twarzą brunetki, a ta odwróciła głowę w drugą stroną - Niedługo przestanie.

Pogładził ją po włosach i, złapawszy za brodę, delikatnie skierował jej głowę ku niemu. Pochylił się i, złożywszy na jej ustach delikatny pocałunek, wyszedł z mieszkania bez słowa.

Schowawszy twarz w dłoniach, zaniosła się głośnym szlochem, dając upust słonym łzom bólu, zebranych w jej oczach.

_________________________________________

Rozdział nie za wesoły, biedna Cass, chory Steve. Jestem nawet z niego zadowolona jak nigdy, więc mam nadzieję, że wam się spodoba.  Wiedzcie, że komentarze naprawdę motywują do pisania, więc nie pogardzę żadnym, z jednym słowem, czy nawet znakiem. Rozdział dopiero teraz, ale chcę dodawać je w miarę regularnie, żebyście nie musieli długo czekać. Następny, jeżeli dam radę napisać, pojawi się w środę, czwartek, piątek, ale niestety nie będę mieć teraz dużo wolnego czasu, więc nic nie obiecuję.

Pamiętajcie o zakładce informowani, gdzie cały czas możecie się zgłaszać :)
P.S Przepraszam, że nie ma tutaj opisu mieszkania Cass, ale za nic w świecie nie wiedziałam, gdzie go wbić, co nie znaczy, że w ogóle go nie będzie. 

Liebster Award.

ROZDZIAŁ 1. 

Trzecia notka na blogu i już nietypowa. Otóż zostałam nominowana do Liebster Awards dokładnie dzień po założeniu bloga, więc jestem trochę zszokowana, ale raczej zaliczam to uczucie do tych przyjemnych. Fakt faktem, jest przy tym dużo roboty, a że nie potrafię tego odrzucić, postanowiłam odpowiedzieć na pytania i nominować kilka blogów, bo niestety 11 (tyle powinno się nominować) nie znam. Wyszło na to, że zamiast pisać charakterystykę porównawczą  Geralta i Yennefer, piszę notkę na blogu.

Zasady (przyznaję się, że wzięłam od osoby, która mnie nominowała, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko):

1. Nominację otrzymuje się od innego bloggera za dobrze wykonywaną "pracę".

2. Po odebraniu "nagrody" należy odpowiedzieć na zadane pytania przez nominującego oraz także nominować 11 osób i zadać 11 pytań.

3. Nie możemy nominować osoby, która nas nominowała.

Nominowana zostałam przez Pajkę K. (http://to-nie-jest-historia-milosna.blogspot.com/2013/12/liebster-awards.html nr.7, p.s moja ulubiona liczba ;p). Dziękuję za nominację!

Pytania i odpowiedzi:

1. Co było twoją inspiracją do stworzenia bloga? 

Hmm.. Szczerze mówiąc, stworzyłam bloga, bo jakoś przedwczoraj nagle w mojej głowie zaczęłam układać prolog i tak jakoś wyszło, że po jego napisaniu miałam pomysły dalszy ciąg, więc stwierdziłam, że warto spróbować blogowania. Nie mam żadnej inspiracji. 

2.Lubisz czytać książki? (jeśli tak to jakie?)

Lubię czytać książki, a nawet bardzo. Może i nie przeczytałam ich jakoś wiele, ale najczęściej sięgam po fantastykę. Moją ulubioną serią są "Dary Anioła" Cassandry Clare (właściwie pierwsze 3 tomy, bo nie mam póki co ochoty na czytanie i 4 część leży,pokrywając się kurzem).

3.Jakich gatunków muzyki słuchasz?

Dużej ilości, zaczynając na popie, kończąc na alternatywie. Nie mam wybranych gatunków muzycznych, słucham tego, co mi się spodoba, ale najczęściej słucham popu.

4.Jakich zespołów/wykonawców słuchasz?

Słucham One Direction, Jamesa Arthura(nie tylko Impossible),Little Mix, czasami Thirty Seconds to Murs, 5SOS, Miley Cyrus, czasami Dżemu czy Mayday Parade.. dużo tego :D

5.Co lubisz robić w wolnym czasie? 

Hmm co lubię? Czytać książkę z gorącym kakao w ręce, serfować po internecie, słuchać muzyki.

6.Byłaś na jakimkolwiek koncercie? (jeśli tak to jakie zespołu?)

hahah.. Byłam na koncercie Dody, jak miałam jakieś 8 lat. Pamiętam, jak jacyś pijani goście śpiewali "Właśnie się dowiedziałem, że Doda jest pedałem". Mój tato tylko odwracał moją uwagę, żebym ich nie słuchała. xD

7.Opisz siebie w kilku słowach/zdaniach.

Najtrudniejsze zadanie, jakie może być. Człowiek z natury potrafi opisywać innych, ale jak przychodzi do siebie...

Jestem piętnastoletnią dziewczyną, która, kiedy trzeba, jest poważna, a kiedy nie trzeba, jest wesoła. Nie potrafię trzymać języka w gębie, zawsze mówię, co myślę, a kiedy się rozgadam potrafię mówić bez przerwy. Nienawidzę się chwalić.

8.Jakie masz plany na rok 2014?

Nie mam jakiś szczególnych planów póki co. Ciężko pracować i dobrze się bawić.

9.Twój ulubiony portal społecznościowy?

Twitter.  Zawsze mogę być sobą.

10.Twoje sposoby na odstresowanie się to...?

Słuchawki w uszach, dobra piosenka i chodzenie w kółko.

11.Zapisujesz swoje pomysły na rozdziały/posty na kartach czy od razu na komputerze?

Nie zapisuję nigdzie pomysłów. Jak mam wenę, borę się za pisanie rozdziału :)

Okej, to wszystkie pytania, teraz moje.

1. Czy masz kogoś, kogo bierzesz za przykład, dlaczego?

2. Co inspiruje Cię do prowadzenia bloga?

3. Czym w twoim życiu jest muzyka?

4. Wolisz spędzać czas w samotności, czy w towarzystwie? Dlaczego?

5. Czy jest coś, co zawsze wywołuje uśmiech na twojej twarzy?

6. Należysz do jakiegoś fandomu? Jakiego?

7. Jaki nosi tytuł twój ulubiony film?

8. Czytasz książki z własnej woli, czy tylko ograniczasz się do lektur?

9. Jakie jest twoje motto życiowe?

10. Czy masz ulubioną potrawę? Jaką?

11. Jaki gatunek filmowy lubisz najbardziej?

Nominowani (nie będzie 11 blogów, bo tylu nie znam, pewnie znam, tylko teraz mam kompletną pustkę w głowie :/):

http://zemsta-fanfiction.blogspot.com/

http://libby-and-marcel-fanfiction.blogspot.com/

http://cienfanfic.blogspot.com

PROSZĘ O NIENOMINOWANIE MNIE DO NAGRODY LIEBSTER AWARD.

Part 1.

Steve popchnął drzwi do klubu Funky Buddha, trzymając za dłoń Cassandrę. Przepuścił dziewczynę przodem, a następnie delikatnie łapiąc ją za biodra, pchnął ją w kierunku stojących niedaleko kumpli.

Głośna muzyka w klubie dudniła w uszach i zachęcała do tańca, co można było stwierdzić po zatłoczonym parkiecie. Oczywiście byli tacy, co siedzieli przy barze czy w boksach, rozmawiając i popijając procentowe napoje. Panował tutaj zaduch, ale nikomu to nie przeszkadzało. Wszyscy świetnie się bawili.

Cass tanecznym krokiem, poruszając się w rytmie muzyki i przepychając się przez bawiących się ludzi, szła w kierunku, w którym pchał ją Steve. W pewnym momencie poczuła, jak Steve zatrzymuje się i przyciąga ją do siebie, splatając ręce na jej brzuchu. Coś w jej głowie mówiło, że powinna czuć się teraz bezpiecznie i komfortowo, ale tak nie było. Czuła się wręcz przeciwnie - niezręcznie i niepewnie. Podniosła swój wzrok. Przed nią stało dwóch, mniej więcej w wieku Steve'a mężczyzn.

- Chłopcy, poznajcie moją dziewczynę, Cassandrę. - powiedział Steve, starając się przekrzyczeć muzykę, i uśmiechnął się z wyższością, doskonale wiedząc, że jego kumple są wolni.

Czarnowłosy mężczyzna stojący po lewej stronie dziewczyny wyciągnął do niej dłoń, bezczelnie mierząc ją od stóp do głów i zatrzymując wzrok na dłuższą chwilę na jej biuście. Cass zawstydziła się i poczuła, jakby patrzył na nią gwałciciel-pedofil.

- Cześć, jestem Chris - powiedział, a brunetka delikatnie ścisnęła jego dłoń. - Miło poznać.

Brunetka delikatnie skinęła głową.

- Jestem Charlie - przedstawił się blondyn stojący obok Chrisa, posyłając jej krzepiący uśmiech, po czym wskazał kciukiem na czarnowłosego - On tak zawsze, dlatego nie ma dziewczyny.

Chris, usłyszawszy słowa Charliego, walnął go łokciem, ale po chwili zaczął się śmiać.

- Za co?- jęknął blondyn, masując bolący brzuch. - Prawda boli?

- To nie moja wina, że tak działają na mnie dziewczyny - powiedział czarnowłosy, uśmiechając się przepraszająco do Cass.

Na usta dziewczyny wtargnął lekki uśmiech. Obydwaj wydawali się mili i zabawni, jednak pierwsze wrażenie sprawiło, że Cass nie obdarzała ich zaufaniem. Byli zupełnie inni od zaborczego, wiecznie poważnego Steve'a, dlatego zdziwiło ją, że w trójkę byli dobrymi kolegami.

Po chwili rozmowa, a właściwie próby przekrzyczenia głośnej muzyki, przeszła na tematy, o których Cass nie miała zielonego pojęcia, więc stała tam jak kołek, obserwując innych ludzi. Steve wciąż obejmował ją od tyłu i coraz bardziej wzmacniał uścisk, jakby nie chciał, żeby mu uciekła. Nie była z tego powodu zadowolona, bo nie przyszła do klubu postać, a poza tym nie była jego własnością. Niestety wiedziała, że jeżeli czegoś chce Steve, tak musi być. Przechodzące obok nich dziewczyny patrzyły na Steve'a z pożądaniem i z błyskiem w oku. Cass nie była zdziwiona, bo Steve nie należał do brzydkich osób, może i nie był najwyższy, tylko odrobinę wyższy od niej, ale miał w sobie coś takiego, że gdy spojrzało się na niego raz, to miało się ochotę w ogóle nie spuszczać z niego wzroku. Miał ciemne brązowe oczy i prawie, że czarne włosy, ścięte krócej po bokach. Niestety nie miał dołeczków w policzkach, ale  w jego uśmiechu było coś, co onieśmielało dziewczyny. Jego styl ubierania nie należał do najlepszych - często nosił ciuchy w jednolitym kolorze. Zdarzało się, że ubierał się cały na czerwono, przypominając wtedy power rangersa. Widząc go tak ubranego, Cass ledwo co powstrzymywała śmiech, jednak wygląd nie jest najważniejszy. Steve z pozoru wydawał się na opiekuńczego i godnego zaufania,  ale taki nie był. Był zaborczy, porywczy, niecierpliwy, traktował kobiety jak własność... 

Brunetka chwyciła splecione na jej brzuchu dłonie chłopaka, po czym delikatnie je ściągnęła. Odwróciła się do niego i stanęła na palcach, pochylając się w jego stronę, żeby być jak najbliżej ucha chłopaka.

- Idę po coś do picia, zaraz wracam - powiedziała. - Nie zatrzymuj mnie.

Nie czekając na odpowiedź, wyminęła go, ale po chwili poczuła, jak ściska mocno jej nadgarstek w miejscu,  w którym miała siniaka, i przyciąga ją do siebie. Ból przepłynął przez całą rękę dziewczyny, więc szybko wyrwała ją z uchwytu chłopaka. Spojrzała mu w oczy z bólem i wyraźnym brakiem ochoty na wysłuchanie.

- Pamiętaj, co ci powiedziałem. Z nikim nie rozmawiasz, jasne?- powiedział, pochylając się w stronę Cass, ale nie otrzymawszy żadnej odpowiedzi, powtórzył, jednocześnie łapiąc jej nadgarstek i zaciskając palce, najmocniej jak potrafił. - Pytam się, jasne?

Cassandra, poczuwszy ból i łzy zbierające się w jej oczach, pokiwała potwierdzająco głową. Steve zadowolony uśmiechnął się i puścił nadgarstek dziewczyny. Pochylił się w jej stronę i cmoknął ją w policzek. 

Cass wyminęła szybko chłopaka i, wielokrotnie mrugając, powstrzymała zebrane w jej oczach łzy przed wypłynięciem. Przepychała się pomiędzy spoconymi ludźmi, rzucając co chwilę "przepraszam", chociaż i tak nikt nie był w stanie jej usłyszeć. Gdy przed jej oczami ukazał się bar, kąciki jej ust uniosły się w lekkim uśmiechu. Muzyka grała tutaj ciszej, więc przy barze siedzieli ludzie, którzy rozmawiali, ale również tacy, co przyszli napić się czegoś mocniejszego.

Cass szybkim krokiem  podeszła do jednego z wysokich stołków stojących przy barze, bojąc się, że ktoś ją wyprzedzi. Usiadła i, pstrykając palcami, zawołała barmana - wysokiego blondyna ubranego w białą koszulę zapiętą pod szyję.

- Co podać? - zapytał, posyłając uśmiech Cassandrze.

- Jeden kieliszek czystej i mojito bezalkoholowe, poproszę - odpowiedziała, wyciągając ze swojej małej torebki dziesięć funtów. - Reszty nie trzeba. 

Blondyn wziął pieniądze, a następnie ściągnął butelkę wódki z półki za sobą i postawił kieliszek tuż przed Cass. Odkręcił korek i wypełnił napojem kieliszek dziewczyny.

- Na zdrowie. Zaraz podam mojito. - rzekł, po czym odwrócił się, aby przygotować drinka.

Cass wzięła do ręki kieliszek i, pochyliwszy głowę do tyłu, wypiła cała jego zawartość naraz. Poczuła gorzki smak, a  nie do końca przyjemne ciepło rozlało się po jej przełyku. Na szczęście moment wcześniej barman postawił przed nią szklankę z mojito, więc szybko po nią sięgnęła i popiła nieprzyjemny smak wódki. 

Na wolne miejsce obok niej właśnie ktoś usiadł. Nie chcąc narażać się Steve'owi, postanowiła, nawet tam nie patrzeć. Jednak owa osoba, miała wręcz przeciwne zamiary.  

- Jesteś pierwszą dziewczyną, jaką widziałem, która wypiła kieliszek czystej naraz - usłyszała rozbawiony i zachrypnięty, męski głos. - Zaimponowałaś mi. 

Osoba, a właściwie mężczyzna siedzący obok Cass roześmiał się tak, że dziewczyna nie potrafiła nie spojrzeć na jego właściciela. Nigdy nie słyszała przyjemniejszego dla ucha śmiechu. 

Serce brunetki na chwilę stanęło, gdy ujrzała przed sobą przystojnego bruneta o zielonych oczach, przyglądającego się jej tak, jak ona jemu. Jego kręcone włosy gdzieniegdzie opadały mu na twarz, dodając mu uroku. Uśmiechał się, ukazując przy tym dołeczki w policzkach. Po chwili obydwoje jakby się ocknęli i nieco speszeni spuścili wzrok, wpatrując się we własne dłonie leżące na barze. Siedzieli blisko siebie, więc ich łokcie stykały się za każdym razem, gdy któreś z nich wykonało najmniejszy ruch.   

- Um, nie przedstawiłem się. Harry Styles. - powiedział brunet, wyciągając prawą dłoń w kierunku Cass. 

Dziewczyna odchrzaknęła delikatnie.

- Cassandra, Cassandra Bride. - przedstawiła się, po czym ścisnęła dłoń chłopaka.

Dziwne uczucie ciepła rozlało się po ich dłoniach, a serca przyspieszyły na chwilę swój rytm.

- Cassie..ładnie - mruknął pod nosem Harry.

- Coś mówiłeś?- zapytała, nie dosłyszawszy słów chłopaka. 

- Nie, nic. - odpowiedział natychmiast, po czym zrobił duży łyk ze szklanki, wypełnionej przezroczystym napojem.

- Woda? - zapytała zdziwiona brunetka, wskazując brodą na szklankę chłopaka. 

- Tak, prowadzę. - rzekł, przypominając sobie o dwójce przyjaciół, z którymi przyszedł. - Mam dwóch idiotów do odwiezienia. 

 Cass pokiwała głową ze zrozumieniem, uśmiechając się lekko. Wzięła do ręki szklankę z mojito i dopiła końcówkę drinka, następnie odstawiając puste naczynie na barze.

- Często tutaj przychodzisz? - zapytała z ciekawości, starając się podtrzymać rozmowę, ponieważ cisza, która zapanowała między nimi, zaczynała być niezręczna.

- Raczej nie, nie mam zbyt dużo wolnego czasu, a gdy już go mam, wolę spędzić go w inny sposób - odpowiedział, patrząc w oczy Cass.

Dziewczyna cicho się zaśmiała, a Harry, nie rozumiejąc dlaczego , posłał jej pytające spojrzenie.

- Gdyby ktoś zadał mi to pytanie, odpowiedziałabym tak samo - wytłumaczyła - Pomijając fakt, że nie przychodzę tutaj, bo mój chłopak mi zabrania, a ja zbyt bardzo się go boję, żeby się sprzeciwić - dopowiedziała sobie w myślach i, żeby ukryć smutek, który poczuła, delikatnie się uśmiechnęła.

- Pracujesz? 

- Jestem modelką od dwóch lat - odpowiedziała - Zaczęłam mniej więcej w tym samym wieku co ty.

-Skąd ty...

- Skąd to wiem? Ciężko się nie znać, Harry - przerwała mu, po czym zerknęła na zegarek na jej lewej ręce i, zobaczywszy godzinę lekko się przeraziła. - Miło było, ale na mnie już czas, miłego wieczoru - rzekła pośpiesznie i odwróciła się na stołku w zamiarze zejścia z niego. 

- Poczekaj! - powiedział szybko Harry. - Może zatańczymy?

Serce Cass zabiło szybciej, a kąciki jej ust lekko drgnęły, gdy ujrzała zawstydzenie w oczach chłopaka. Mimo, że go nie znała, miała ochotę się zgodzić, ale nagle w jej głowie pojawiła się wściekła twarz Steve'a, powodując, że uśmiech, tak szybko jak się pojawił, zszedł jej z twarzy. 

- Przepraszam, ale myślę, że to nie najlepszy pomysł - powiedziała po chwili zawahania, nerwowo rozglądając się, czy nie ma gdzieś w pobliżu Steve'a. Wiedziała, że gdyby to wszystko widział i słyszał, byłby wściekły, a to nie skończyłoby się dla niej najlepiej.

- Nie przyjmuję odmowy - odpowiedział Harry z rozbawieniem, wstając z krzesła i stając tuż przed Cassandrą. Złapał ją delikatnie za dłoń, chcąc pomóc jej zejść z wysokiego stołka. 

Jej twarz znajdowała się zaledwie kilka centymetrów niżej od twarzy Harrego, więc widziała wszystko, co działo się za nim. Na jej twarz wtargnął delikatny rumieniec, gdy zdała sobie sprawę jak blisko siebie się znajdują. Każdy, kto stanąłby z boku i spojrzałby na nich, mógłby stwierdzić, że ta dwójka ma zamiar zaraz się pocałować. Nagle nad ramieniem Harrego gdzieś pomiędzy tańczącymi ludźmi Cass zauważyła twarz Steve'a. Minęła chwila, a nagle popchany Harry wpadł na krzesło, na którym przed chwilą jeszcze siedział. Szybko się odwrócił i, spojrzawszy na twarz Cass, przeraził się. Była blada jak kreda, a jej oczy zaczęły się szklić. Widział w jej oczach strach i przerażenie.

- Steve, pozwól, że wszystko Ci wytłumaczę - powiedziała brunetka łamiącym się głosem zeskakując z krzesła i stając tuż przed swoim chłopakiem.

- Tutaj nie ma co tłumaczyć, suko! - wydarł się Steve, płytko oddychając i zaciskając dłonie w pięści.

Dla coraz bardziej przerażonej Cassandry czas się zatrzymał, muzyka przestała grać. Ciekawskie spojrzenia obcych ludzi nie robiły na niej żadnego wrażenia. Obchodziło ją tylko, co tym razem zamierza zrobić jej Steve.

Słyszała, jak Harry tłumaczy, że chcieli tylko zatańczyć, ale to nie uspokoiło chłopaka brunetki, a rozwścieczyło go jeszcze bardziej. Nagle Steve zamachnął się, a Harry, żeby uniknąć uderzenia szybko zrobił krok w bok, jednak cios nie był wymierzony w niego. Cass poczuła piekący ból na policzku i lekko zachwiała się pod siłą uderzenia. Przymknęła powieki, żeby po chwili je otworzyć i patrzeć na wszystko z niedowierzaniem. Steve nigdy nie uderzył jej przy ludziach, więc była tak samo zaskoczona jak inni, ale tysiąc razy bardziej przerażona od nich. Wszystko przed oczami Cassandry zaczęło się rozmazywać, aż w końcu po jej policzkach spłynęły słone łzy. Przerażona i zraniona spojrzała na zszokowaną twarz Harrego, a później na twarz wściekłego Steve'a.  Wzięła głęboki wdech, po czym, przepchnąwszy się przez ludzi, uciekła z klubu.

------------------------------------------------------------------------

Mamy pierwszy rozdział, z którego szczerze powiedziawszy nie jestem zadowolona. Czekam na szczere opinie i uwagi, a jeżeli macie jakieś pytanie, śmiało piszcie. Szczerze z całego serca nienawidzę Steve'a, bo jak można robić coś takiego kobiecie, komukolwiek? A u Was jakie wzbudził odczucia?

Jeżeli chcecie być informowani o nowych rozdziałach, zostawcie w komentarzu na stronie "Informowani.", którą znajdziecie w menu, swój nick(tt) lub cokolwiek, przez co będę mogła się z wami skontaktować. Pozdrawiam i całuję :)